कविता- तिम्रो त्यो दरबार

३० फाल्गुन २०७४

banner

त्यही एक मुठी
त्यति भए पुग्छ एक छाक
व्यर्थ किन फैलाउँछौ
हातहरु
सोहर्न पाए जति
भ्याए जति
भोट भए त ठीकै छ
झुक्याएर खोसी हाल्छौ
कहिले यो पद
कहिले त्यो पद
लुडोमा भर्याङ चढे जस्तै
सिँढी नटेकि एक्कैचोटि माथि गए पनि
अनि सर्पले छेरे जस्तो
माथिल्लोबाट तल झरेर भए पनि
तिम्रो लालच हो
जति भए पनि नपुग्ने
तर व्यर्थ किन खोस्छौ
तिमीलाई भोट दिने
गरीब दु:खीको घरको खुसी
उसको आँगनको अलिकति घाम
उसको परिवारको आँसु
कागताली परेको
तिम्रो त्यो दरबार सजाउनलाई

राकेश कार्की
लस एन्जेलस

Leave a reply

HTML Tags are not supported

Post My Comment »