काठमाडाैं। प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहको कार्यशैली यतिबेला नेपाली राजनीतिका लागि एउटा नयाँ र रोचक अध्ययनको विषय बनेको छ। परम्परागत राजनीतिको व्याकरणमा नेता भनेको ‘वाकपटु’ हुनुपर्छ र हरेक घटनाक्रममा आफ्नो मुखर उपस्थिति जनाउनुपर्छ भन्ने मान्यतालाई उनले पूर्णतः चुनौती दिएका छन्।

उनको यो ‘मौनता’ वास्तवमा शब्दहरूको अभाव नभएर एक गहिरो रणनीतिक छनौट जस्तो देखिन्छ। बालेनको राजनीतिक उदय नै परम्परागत राजनीतिको ‘गफ र गफ मात्रै’ गर्ने प्रवृत्ति विरुद्धको विद्रोहबाट भएको हो, त्यसैले उनी आफूलाई त्यो भीडभन्दा अलग देखाउन चाहन्छन्।

जब कुनै नेताले धेरै बोल्छ, उसले सार्वजनिक रूपमा धेरै प्रतिबद्धताहरू व्यक्त गर्दछ, जसले गर्दा जनताको अपेक्षा पनि त्यही अनुपातमा बढ्छ। तर, बालेनले भने सम्बोधन वा अन्तर्वार्ताहरूमा समय खर्चिनुको सट्टा आफ्नो ऊर्जा र ध्यान कार्यान्वयनको पाटोमा लगाउन रुचाएको देखिन्छ।

यो मौनता पछाडिको अर्को महत्वपूर्ण पक्ष भनेको सूचनाको नियन्त्रण र ‘मिस्ट्री’ कायम राख्नु पनि हो। उनी सार्वजनिक मञ्चहरूमा बोल्नुको सट्टा सामाजिक सञ्जालमार्फत सीधा, छोटो र कहिलेकाहीँ व्यङ्ग्यात्मक टिप्पणी गर्न रुचाउँछन्, जसले गर्दा उनले आफ्नो सन्देशलाई तोडमोड हुन नदिई सिधै जनतासम्म पुर्याउँछन्।

धेरै नबोल्दा उनका विरोधीहरूका लागि पनि आलोचना गर्ने ठोस आधार कम हुन्छन् भने उनका समर्थकहरूका लागि उनको हरेक सानो निर्णय वा ‘स्टाटस’ नै ठूलो अर्थको विषय बन्दछ। वास्तवमा बालेनले आफूलाई एउटा प्रशासक र इन्जिनियरको भूमिकामा बढी फिट देखेका छन्, जो योजना बनाउँदा र त्यसलाई जमिनमा उतार्दा मात्र बोल्छ, न कि प्रक्रियाको बीचमा।

त्यस्तै, नेपालको संसदीय व्यवस्था र भूराजनीतिक जटिलताका बीच धेरै बोल्नु कहिलेकाहीँ प्रत्युत्पादक हुन सक्छ भन्ने उनलाई राम्रो ज्ञान भएको देखिन्छ। उनी आफ्नो कामलाई नै आफ्नो आवाज बनाउन चाहन्छन्, जसलाई उनले काठमाडौँको महानगर प्रमुख हुँदा पनि सफल प्रयोग गरेर देखाइसकेका छन्।

त्यसैले अहिले प्रधानमन्त्रीका रूपमा उनको कम बोल्ने शैलीले एउटा स्पष्ट सन्देश दिएको छ- ‘नेपाललाई अहिले ठूला भाषणको होइन, ठोस परिणामको आवश्यकता छ।’ उनको यो शैलीले पुरानो पुस्ताका नेताहरूलाई आफ्नो कार्यशैलीमा पुनर्विचार गर्न बाध्य त पारेको छ नै, साथै नेपाली जनतालाई पनि नेताको मूल्यांकन उनको भाषणबाट होइन, उसले गरेका कामका फाइलहरूबाट गर्न सिकाउँदैछ।

राजनीतिक विश्लेषकहरू यसलाई ‘मौन क्रान्ति’ को संज्ञा दिइरहेका छन्। उनीहरूका अनुसार विगतका प्रधानमन्त्रीहरूले संसद्मा घण्टौँ भाषण गर्ने तर कार्यान्वयन शून्य रहने परिपाटीबाट दिक्क भएका जनताका लागि बालेनको यो शैली एउटा नयाँ आशाको किरण हुन सक्छ।

प्रधानमन्त्रीको यो ‘मौनता’ रणनीतिक हो वा कार्यव्यस्तता, त्यो त आउने दिनका निर्णयहरूले प्रष्ट पार्ने नै छ। तर,बालेन्द्र शाहको नेतृत्वमा नेपालको सरकार अब परम्परागत ढर्राभन्दा फरक ढंगले चल्नेछ।