नेता झुटा, मुखमा मिठा, कर्ममा विषका धार बोके,
स्वार्थी सत्ता, दलको पाटा, लोभले देशमार खोके।
जनता भोका, साह्रै रोका, रित्तिन्छन् पेट-पसल टुंगिन्छ,
गफले राजा, झुटको साजा, न्यायको नाम सधैं चुँगिन्छ। ॥१॥

घुसको मेलो, कुर्सी खेलो, देशको शिर झुकायो भुईंमा,
कर्मचारी, न्याय पसारी, बिक्छ सचेत लाज नुहाईमा।
बोल्न डर, रोऊँ कि पर, न्यायको बाटो मेटिन्छ आज,
शासन भो बोझको गाज, जनता खोज्दछन् अन्तिम आवाज। ॥२॥

जेनजी झर, उठ्यो डहर, चेतनाले जलायो शहर,
सत्तामा कम्प, व्योममा जम्प, काँप्छ पुरानो सिंहदरबार।
ठालु-ठालु, भन्छन्-“कालु!”, आफैंमा खोक्रो देखिन्छ चालु,
झ्याल फुटायो, खोट उठायो, अब जनताको युगमा भालु। ॥३॥

न्याय पुकार, हुंकार बार, भ्रष्ट सबैलाई देखाउँ व्यथा,
बोलौं उच्च, झट्का सच्च, लोभका पन्जा फुकाउँ व्यथा।
अब न डर, न खोक्रो कर, जनगर्जनले ठोकेको छ द्वार,
सत्ता रोओस्, अब भो होस्, शुद्ध बनोस् हाम्रो सरकार! ॥४॥