काठमाडाैं। विश्व फुटबलको सबैभन्दा ठूलो र प्रतिष्ठित महाउत्सव सुरु भएसँगै यतिबेला संसारभरका खेल समर्थकहरू असीम उत्साह र उमङ्गले भरिएका छन्।

प्रत्येक चार वर्षको लामो र व्यग्र प्रतीक्षापछि आउने यो अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिता केवल मैदानमा खेलिने खेल मात्र होइन, बरु करोडौँ मानिसको भावना, आशा, रोदन र उत्सवसँग जोडिएको एउटा जीवन्त पर्व पनि हो।

विश्वकपको यो राप र तापबाट नेपाली समाज पनि अछुतो रहन सकेको छैन। नेपालका गाउँघर, सहरबजार र चोक-चोकमा फुटबलकै तातो बहस चलिरहेको छ भने सामाजिक सञ्जालहरू समर्थकहरूका आ-आफ्ना दाबी, अनुमान र अपेक्षाहरूले भरिएका छन्।

फुटबलको यो जबरजस्त ज्वारभाटाले नेपाली अभिनय, संगीत र मनोरञ्जन क्षेत्रका प्रतिष्ठित कलाकारहरूलाई पनि उत्तिकै गर्माएको छ। आफ्नो व्यस्त कार्यतालिकाका बाबजुद नेपाली कलाकारहरू पनि आफ्ना प्रिय टोली र खेलाडीहरूको खेल हेर्न मध्यरातसम्म आँखा खोलेर बस्ने तयारीमा छन्।

कलाकारहरूमध्ये कसैले बाल्यकालदेखिको सामीप्यताका कारण त कसैले मनपर्ने स्टार खेलाडीका कारण विशिष्ट टोलीलाई समर्थन गरिरहेका छन्, जसमा अर्जेन्टिना, ब्राजिल र पोर्चुगलको क्रेज निकै बलियो देखिएको छ।

नेपाली चलचित्र जगत्की चर्चित नायिका रेखा थापाका लागि विश्वकप भन्नासाथ सबैभन्दा पहिले पोर्चुगल र त्यसका स्टार खेलाडी क्रिस्टियानो रोनाल्डोको तस्बिर आँखासामु आउँछ। उनी आफूलाई रोनाल्डोको कट्टर प्रशंसकका रूपमा चिनाउन रुचाउँछिन्।

रोनाल्डोको मैदानभित्रको जादुमयी खेल, उनको कठोर अनुशासन र खेलप्रतिको निरन्तरताले आफूलाई सधैँ प्रभावित पार्ने गरेको उनको बुझाइ छ। जित होस् वा हार, आफू सधैँ पोर्चुगलकै पक्षमा उभिने दृढता व्यक्त गर्दै उनले ब्राजिलका नेमारको खेल कौशल पनि आफूलाई उत्तिकै आकर्षक लाग्ने बताएकी छन्।

फुटबलमा व्यक्तिगत प्रतिभा र टिमवर्क दुवैको सन्तुलन महत्वपूर्ण हुने भएकाले आफूले खेलाडीहरूको विशिष्ट कलालाई निकै रुचिका साथ नियाल्ने उनको भनाइ छ। अर्कोतर्फ, चर्चित गायिका ज्योति मगरको दृष्टिकोण भने अलि फरक र राष्ट्रभक्तिपूर्ण रहेको छ।

उनी कुनै विदेशी टोलीको अन्धभक्त हुनुभन्दा पनि आफ्नो देश नेपाल एक दिन विश्वकपको ऐतिहासिक मञ्चमा पुग्न सकोस् भन्ने ठूलो सपना देख्छिन्। सांगीतिक कार्यक्रमहरूको व्यस्तताका कारण सुरुवाती चरणका खेलहरू धेरै हेर्न नपाए पनि क्वार्टरफाइनलदेखिका खेलहरू आफूले कहिल्यै नछुटाउने उनी बताउँछिन्।

विश्वकपले नेपाली फुटबल प्रेमीहरूलाई मनोरञ्जन मात्र नदिई नेपाली खेलाडीहरूलाई समेत अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको नयाँ सीप र रणनीति सिक्ने ठूलो अवसर प्रदान गर्ने उनको विश्वास छ।

नेपाली चलचित्रका सदाबहार अभिनेता भुवन केसी भने अर्जेन्टिनाका पुराना र इमानदार समर्थक हुन्। सन् १९८६ तिर डिएगो म्याराडोनाले देखाएको जादुमयी र ऐतिहासिक खेल शैलीबाट प्रभावित भएर अर्जेन्टिनाप्रति आकर्षित भएका केसीको त्यो माया अहिले लियोनेल मेस्सीको युगसम्म आइपुग्दा झन् प्रगाढ बनेको छ।

म्याराडोनाको समयदेखि सुरु भएको अर्जेन्टिनाप्रतिको लगाव मेस्सीका कारण अझ विशेष बनेको उल्लेख गर्दै उनले जुनसुकै टोली भए पनि मैदानमा उत्कृष्ट खेल प्रस्तुत गर्ने टोलीलाई सम्मान गर्नुपर्ने धारणा राख्छन्।

उनी जस्तै स्थापित गायक डम्बर नेपालीका लागि पनि अर्जेन्टिना नै पहिलो र अन्तिम रोजाइ हो। बाल्यकालदेखि नै अर्जेन्टिनाको आक्रामक र कलात्मक खेल शैली मन परेकाले आफ्नो समर्थन कहिल्यै नबदलिएको दाबी गर्ने उनी जित-हारलाई खेलको एउटा पाटो मात्र मान्छन्। उनका अनुसार विश्वकपमा यस्तो अलौकिक शक्ति हुन्छ, जसले संसारभरका मानिसहरूलाई एउटै भावनाको सूत्रमा बाँध्न सक्छ।

चर्चित नायिका सिर्जना सुब्बा भने विश्वकप र फुटबललाई पुस्तान्तरण एवं सामाजिक समृद्धिको दृष्टिकोणले हेर्छिन्। मेस्सीलाई विश्व फुटबलकै एक महान् नायक मान्ने सिर्जनाले देशका लागि विश्वकपको उपाधि जितेर मेस्सीले आफ्नो खेल जीवनलाई पूर्णता दिएको स्वीकार्छिन्।

मेस्सीको खेल कौशलमा खोट लगाउने कुनै ठाउँ नभए पनि फुटबल केवल पुराना स्टारहरूको मात्र नभएर नयाँ पुस्ताका खेलाडीहरूले पनि आफ्नो पहिचान स्थापित गर्ने उपयुक्त माध्यम भएको उनको तर्क छ।

यसै सन्दर्भमा उनले नेपाली अभिभावकहरूलाई आफ्ना छोराछोरीको खेलप्रतिको रुचिलाई नदबाउन र फुटबलमा भविष्य छैन भनेर रोक्नुको साटो उनीहरूलाई अगाडि बढ्ने अवसर दिन आग्रह समेत गरेकी छन्।

त्यस्तै, लोकप्रिय कलाकार दीपकराज गिरी सन् १९९० देखिको आफ्नो विश्वकप हेराइको अनुभव सम्झन्छन्। त्यो समयमा मनोरञ्जनका साधनहरू निकै सीमित भएकाले विश्वकपको सामाजिक आकर्षण र उत्साह अहिलेको भन्दा कता हो कता बढी हुने गरेको उनी बताउँछन्।

निद्रा मारेर, साथीभाइ जम्मा भएर खेल हेरेका ती पलहरू अहिले पनि आफ्नो मानसपटलमा ताजा रहेको बताउने दीपकराज गिरी अर्जेन्टिनाको समर्थक भए पनि फ्रान्स, पोर्चुगल, स्पेन र जर्मनीलाई उपाधिका बलिया दाबेदार मान्छन् भने ब्राजिल विगतको तुलनामा केही कमजोर देखिएको विश्लेषण गर्छन्।

चलचित्र ‘कबड्डी’ फेम अभिनेता विजय बरालको फुटबलप्रेम भने पहेंलो जर्सीधारी टोली ब्राजिलसँग जोडिएको छ। उनले सानो उमेरमा पहिलो पटक विश्वकप हेर्न थाल्दा ब्राजिलले विश्वकपको स्वर्ण पदक जितेको थियो र त्यही क्षणदेखि ब्राजिल उनको प्रिय टोली बन्न पुग्यो।

सानो छँदा गाउँघरमा सबैले आफूलाई ब्राजिलियन स्टार रोनाल्डोको नामले जिस्काउने गरेको रोचक प्रसंग सुनाउँदै उनले विश्वकपलाई एउटा भावनात्मक उत्सवका रूपमा व्याख्या गर्छन्।

आफूले मन पराएको टोली प्रतियोगिताबाट बाहिरिएपछि भने खेल हेर्ने उत्साह अलि कम हुने उनी स्पष्ट स्वीकार्छन्। उनी जस्तै स्थापित नायिका वर्षा राउत पनि ब्राजिलकै फ्यान हुन्।

फुटबलमा धेरै गहिरो प्राविधिक चासो नभए पनि सन् २००२ मा ब्राजिलले विश्वकप जित्दाको क्षणदेखि उनी यो टोलीको प्रशंसक बनेकी हुन्। उनी नियमित रूपमा सबै खेलहरू नहेरे पनि ब्राजिल मैदानमा उत्रिँदा भने निकै चासो र बडो उत्सुकताका साथ टेलिभिजनको पर्दा अगाडि झुम्मिने गर्छिन्।

अर्की उदाउँदो नायिका बिनिता कार्कीको रोजाइमा भने अर्जेन्टिना परेको छ, यद्यपि उनलाई फ्रान्सको आक्रामक खेल शैली पनि उत्तिकै मनपर्छ। कुनै टोलीलाई समर्थन गर्नुको अर्थ उसले उपाधि जित्नैपर्छ भन्ने मात्र नभई मैदानमा सुन्दर र न्यायपूर्ण खेल हेर्न पाउनु पनि आफैँमा एउटा ठूलो उपलब्धि भएको उनी बताउँछिन्।

नेपाली कला क्षेत्रका यी तमाम हस्तीहरूको अभिव्यक्तिमा फरक-फरक देश र खेलाडीहरूको नाम आए पनि उनीहरू सबैको भित्री मनमा फुटबलप्रतिको अगाध र साझा प्रेम भने स्पष्ट रूपमा झल्किएको देखिन्छ।

कोही मेस्सीको शान्त र जादुमयी शैलीका कायल छन् त कोही रोनाल्डोको तीव्र गति र कडा मिहिनेतका प्रशंसक छन्। कोही ब्राजिलको साम्बा शैलीको फुटबल मन पराउँछन् त कोही अर्जेन्टिनाको जुझारु र भावनात्मक स्वभावका हिमायती छन्।

तर, यी सबै कलाकारहरूको साझा चाहना एउटै छ-विश्व फुटबलको यो ऐतिहासिक महाकुम्भले संसारलाई उत्कृष्ट र रोमाञ्चक खेल पस्कियोस्, कयौँ अविस्मरणीय क्षणहरूको निर्माण गरोस् र मैदानबाट नयाँ विश्व नायकहरूको उदय होस्।

नेपाल राष्ट्रिय टोलीका लागि विश्वकप खेल्ने सपना अझै पनि केही टाढाको विषय जस्तो देखिए पनि नेपाली खेलप्रेमी र कलाकारहरूका लागि विश्वकपको उत्साह भने सधैँ आफ्नै आँगनको उत्सव जत्तिकै नजिक र आत्मीय बन्ने गरेको छ।

यही सामूहिक प्रतीक्षा, यही अगाध प्रेम र प्रविधिको त्रिवेणीले नै हरेक चार वर्षमा विश्वकपलाई केवल एउटा खेल प्रतियोगिता मात्र नबनाएर सिंगो मानव सभ्यताकै सबैभन्दा ठूलो र भव्य उत्सवका रूपमा स्थापित गरिदिएको छ।