काठमाडौं । युक्रेनमा युद्धको डरलाग्दो रूप देखिएको छ । सडकमा लाशहरु लडिरहेका छन् । धेरै शहरहरू श्मशानमा परिणत भएका छन्। सामुहिक चिहानमा शव गाडिन्छन् । रुसी सेनाले सर्वसाधारणलाई निशाना बनाउँदै छन् । लगातार बम विष्फोटका कारण युक्रेनी सहरहरूको बाँकी विश्वसँग सम्पर्क टुटेको छ। यसैबीच, मारिउपोल शहरमा फसेको एक परिवार आफ्नो ज्यान बचाउन १२५ किलोमिटर पैदल यात्रा गरेर जपोरिजिया पुगेका छन् ।

रूसी सैनिकहरूले शहरहरूमा मिसाइलहरू प्रहार गरिरहेका छन्। जहाँ जहाँ नागरिकहरूले शरण लिए, रुसले आक्रमण गर्यो। रेलवे स्टेसनलाई पनि छोडेनन् । यस्तो अवस्थामा येभगेन र तेतियानासँग आफ्ना चार सन्तानलाई मृत्युको मुखबाट निकाल्ने एउटै उपाय थियो । त्यो भनेको कुनै पनि मूल्यमा मारिउपोल छोड्नु थियो। त्यसपछि पूरै परिवार सँगै पैदल हिँडे।

हप्तौंसम्म रूसी सेनाले मारियुपोललाई घेरा हाल्यो र अनगिन्ती आक्रमण गर्यो । यो विनाशको बीच येवगेन र तेतियानाले आफ्ना बच्चाहरुलाई समस्याको सामना गर्न सिकाइरहेका थिए । तेतयाना कोमिसारोवा (४०)का अनुसार उनका ४ बच्चाहरु- युलिया (६), अलेक्जेंडर (८), एना (१०) र इवान (१२) छन् ।

तेतियानाले भनिन् ‘आक्रमणको डरले हामी हप्तौंसम्म बंकरमा लुकेर बस्यौं । करिब २ हप्तासम्म हामीले बच्चाहरूलाई सम्झायौं । हामीले ज्यान बचाउनको लागि भाग्नुपर्छ भनेर उनीहरूलाई सम्झायौं । हामीले उनीहरूलाई हाम्रो यात्रा कठिन हुन सक्छ, गन्तव्यमा पुग्न समय लाग्न सक्छ भनेर सम्झायौं । उनीहरूको लागि यो कुनै साहसिक यात्रा जस्तै थियो ।’

Ukrainian family tells of epic escape from Mariupol:

As Russian bombardments devastated their hometown, Yevgen and Tetiana decided they had only one way to flee with their four children: on foothttps://t.co/bhLuAVTRli pic.twitter.com/o6QR0HDWZL

— AFP News Agency (@AFP) April 22, 2022

यो युद्धको सुरुवात पछि पहिलो पटक थियो जब येवगेनी र तातियाना आफ्ना छोराछोरीहरूका साथ मनमा डर र आँखामा आशा लिएर बंकरबाट बाहिर आए। येभगेनका अनुसार उनीहरू बाहिर निस्कँदा सहर भग्नावशेषमा परिणत भइसकेको थियो। उनले भने– ‘चारैतिर विनाश देखेपछि बालबालिकाहरू डराए र चुपचाप हिँडिरहे । उनीहरूको मनमा के चलिरहेको थियो मलाई थाहा छैन । तिनीहरू के सोचिरहेका थिए। सायद उनीहरूले आफ्नो घर, सहर ध्वस्त भएको विश्वास गर्न सकेनन्।’

तेतियानाले भनिन्–बंकरमा लुकेका मानिसहरू बाँच्ने मात्रै सोचिरहेका थिए । हामीलाई दुई पटकको खाना पाए पुग्थ्यो । खाना र पानीको व्यवस्था गर्न गाह्रो पक्कै थियो, तर असम्भव थिएन। हामीलाई बम विष्फोटले भन्दा पनि भोकले मर्ने कुराले डर लाग्थ्यो । बालबालिकाको ध्यान बम विष्फोटतर्फ नजाओस् भनेर हामीले केही किताब ल्यायौँ ।’ १० वर्षीया एनाले बहादुरी देखाउँदै भनिन्–’जब बम खसे, त्यति डर लागेन । हामी सबै केटाकेटी भित्र खेलिरहेका थियौं, तर जब भवन भत्किन थाल्यो, सास फेर्न गाह्रो भयो।’

येवगेनले भने- ‘५ दिन ४ रात हिँड्यौँ । यस क्रममा धेरै रुसी चेक पोइन्टहरू आए जहाँ हामीलाई रोकियो। हामीले केटाकेटीलाई सुरक्षित राख्नुपर्छ भन्ने मात्रै मनमा थियो। रूसी सैनिकहरूले हामीलाई धेरै प्रश्नहरू सोधे, तर हामीलाई जान दिए। हामीले १२५ किलोमिटर पैदल हिडेपछि मद्दत पायौं। जपोरिजिया नजिकैको एक व्यक्तिले हामीलाई लिफ्ट दिए।’

यो परिवार युक्रेनमा बस्न चाहन्छ। उनीहरूले युक्रेन आफ्नो घर भएको र बाँकी जीवन यहीँ बिताउन चाहेको बताए । साथै युद्ध छिट्टै अन्त्य होस् र सबैले सामान्य जीवनयापन गर्न सकून् भन्ने चाहेको पनि बताए ।