काठमाडौं । ‘अपरेशन मेफेयर’ बाट फिल्मी डेब्यु गर्न लागेकी अभिनेत्री ऋतिका छिब्बरका लागि यो बाटो सहज भएन । ऋतिकाले १४ वर्षअघि मोडलिङ र अभिनयको सपना बोकेर मध्य प्रदेशको जबलपुरबाट आफ्नो घर छोडेकी थिइन् ।

एक भारतीय मिडियासँगको विशेष कुराकानीमा ऋतिकाले आफूलाई यो प्रोजेक्टको अफर ठीक समयमा आएको बताइन्, जब उनको साहसले जवाफ दिन लागेको थियो । यस बाहेक ऋतिकाले आफ्नो संघर्षको बारेमा धेरै कुरा गरिन् ।

ऋतिकाले भनिन्, ‘अपरेशन मेफेयर फिल्ममा आबद्ध हुँदा करिब १४ वर्ष भइसक्यो, उद्योगमा भाग्य आजमाएको । साँच्चै भन्नुपर्दा, साहसले पहिले नै जवाफ दिइसकेको थियो। वास्तवमा म मेरो ब्याकअप योजना तयार गर्दै थिएँ जब अचानक मलाई अपरेशन मेफेयरको लागि कल आयो। क्यारेक्टर फाइनल भएपछि म धेरै रोएँ, मेरो निर्वासन सकिएजस्तो लाग्यो ।’

ऋतिका आफ्नो यात्राबारे बताउँछिन्, ‘म सानै उमेरमा जबलपुरबाट मुम्बई आएकी थिएँ । यहाँको कलेजमा भर्ना पनि लिएकी थिएँ ताकि पढाइसँगै आफ्नो सपनालाई पछ्याउन सकूँ । म कथकको ट्रेन्ड सर्टिफाइड डान्सर हुँ, मलाई सानैदेखि यी कुराहरू मन पर्थ्यो। मुम्बई आउँदा मैले वास्तविक संसार बुझेँ। म आफैं पैसा कमाउन चाहन्थे, त्यसैले सुरुमा मैले कल सेन्टरमा काम गरें। झन्डै एक वर्षसम्म यस्तै काम भयो । त्यसपछि महसुस भयो कि होइन, सपना पूर्ण रूपमा पछ्याउनु पर्छ। मैले जागिर छाडे, त्यसपछि मोडलिङ र अभिनयमा भाग्य आजमाउन थालें ।’

रितिका भन्छिन्, ‘मेरो वास्तविक परीक्षा यहीँबाट सुरु भयो । यो अवधिमा मैले हजारौं अडिसन दिएको हुनुपर्छ। धेरै अस्वीकारको सामना गर्नुपरेको छ। यदि तपाईं बाहिरी हुनुहुन्छ भने, तपाईंलाई कसरी प्रवेश लिने थाहा हुँदैन। धेरै अनौठा कुराहरु पनि भेटिन्छन् । सोच्दा पनि म काँप्छु । अडिसनका क्रममा छनोट भएपछि सम्झौताका लागि प्रस्ताव गरिएको थियो ।’

उनले भनिन् ‘यति मात्र होइन, मलाई याद छ जब म २१ वर्षकी थिएँ, एक निर्देशक आफ्नो लुगा फुकालेर मेरो अगाडि उभिएका थिए । त्यो घटनाले मलाई स्तब्ध बनाएको थियो । राम्रो परिवारबाट आएकी केटीले यो सब बाहिरी संसारको रूपमा देखेपछि उसको मनको अवस्था कस्तो हुन्छ बुझ्नुहोस्। त्यो दुर्घटनाबाट म यति दुखी भएँ कि मैले आफ्नो करियर परिवर्तन गर्ने सोच पनि बनाएँ।’

‘एक वर्षसम्म अडिसन दिन कतै गइन । त्यतिबेला म बच्चा भए पनि बिस्तारै यी अनुभवले मलाई अनुभवी बनाइदियो । अहिले म निकै बलियो भएँ । मैले पहिले नै सोचेकी थिएँ कि यदि मैले मेरो मेहनतको आधारमा प्रोजेक्टहरू लिन्छु भने, म कहिल्यै सम्झौता गर्दिन। आज हेर्नुहोस्, भगवानले ढिलो गर्नुभयो तर निश्चित रूपमा मेरो कुरा सुन्नुभयो।’

रितिका भन्छिन्, अडिसनमा रिजेक्ट हुनु सामान्य कुरा हो । तर एक पटक म छनोट भएँ र अवस्था रातारात बदलियो। मैले एउटा ठूलो प्रोजेक्टमा सहायक भूमिका पाएँ। प्रोडक्सन हाउस ठूलो थियो, त्यसैले म धेरै खुसी थिएँ। मेरो लुक टेस्टको लागि सबै कुरा अन्तिम थियो। छायांकन पनि एक महिनामा सुरु हुने थियो । मेरो चरित्रको लागि, मैले मेरो कपाललाई एक विशेष रंगमा रंगाउनु परेको थियो। मैले त्यो गरें ।’

‘सुटिङ सुरु हुन एक साता मात्रै बाँकी थियो, त्यतिबेलासम्म फोन आएन, अझै पर्खिरहेको थिएँ । अचानक म बिना फिल्मको सुटिङ सुरु भएको देखें र मेरो ठाउँमा अरु कोहीले छायांकन गरिरहेको छ । मैले त्यो निर्देशकसँग फेरि कहिल्यै कुरा गरिनँ। मैले स्पष्टीकरण सोध्नु पनि उचित ठानेकी थिइनँ, मैले त्यो अवस्थालाई आफ्नो भाग्य सम्झेर स्वीकार गरेकी थिएँ ।’