कविता

के परदेशी नेपाली नै हैन ?

मर्छु कि त ठेगान छैन, क़हर काट्छु अरब
कोरोनाको अन्त्य गर्न, आउला सरकार खरब ।

अस्पताल त कहाँ देख्नु, खाने गासनी छैन
परदेशीने हामी ग़रीब, के नेपाली हैन।

दुतावासको फोन नै बन्द, कसलाई लाई आफ्नो मानौं
के गरेको कोरोनाले, हामी के नै जानौं ।

भोंक भोकै छु अरब खाड़ी, रुममा चामल छैन
परदेशीने हामी गरीब, के नेपाली हैन।

पल्लो साथि भोकै सुत्यो, आज गास नि छैन
साहुले दिनने दुई चार हजार, महन्गीले रैन ।

घरमा बुढा बाबा आमा, भित्रै बन्द छन् रे
धनिमानि लुटीराछन्, यही नेपाली पन रे ।

अरब तिर गाउँले भाईलाई, कोरोनाले खायो
पैसा नभई रोई कराई, धाउनु सम्म धायो ।

आखिर आफ्नो को हुन्छ र, मरभुमिको खाड़ी
भन सरकार हामी बोक्न, कहीले आउँला गाड़ी ।

भोंको पेटको पिडापनि, सुन्छस् कि त सत्ता
औषधी को ठेगान छैन, लाग्यो कि त पत्ता ।

आधा पेट नि पुग्दैन खै, अब गास नि छैन
भन सरकार हामी गरीब, के नेपाली हैन ।

आकाश को त्यो गाड़ी हेरी, पानी खाँदै बस्यौ
कठै बरा गरीब हामी, कुन कुनामा फस्यौं ।

मरे पनि डोजर ल्याउँदै, गाड्छ सरकार सुन
कहिले आउला हामी गरीब, नेपाल आउने दीन ।

भोक भोकै नमार भो, पठाई देउ न गाड़ी
जे जे भन्छौ त्यो त्यो मान्छौ, छाम बरु नाड़ी ।

अति भयो मर्छौ सरकार, आधा गास नि छैन
भन सरकार, के परदेशी नेपाली नै हैन

नेपाली नै हैन ।।

सुशिल ओझा गोदावरि नगरपालिका
अत्तरिया, कैलाली