‘‘प्रकाशजी, तपाईंको सुगर बढेर तीन सय पचास पुगि सकेछ। औषधि खानु भएको छैन?”डाक्टरले रिपोर्ट हेर्दै भने। ‘‘दुई महिना अघि सम्म मेरो सुगर लेबल भित्रै थियो। दुई महिनामै सुगरले च्याप्न सकछ र डाक्टर साहेव?” मैले आश्चर्य मिश्रित स्वरमा भनें।

आज मैले इन्खा एकीकृत अस्पताल इटहरीले दिएको छुट सदुपयोग गर्दै होल बडी चेक अप गराएको थिएँ। फ्याट्टी लिभर र सुगर समस्याका रुपमा देखा परे रे। कोलस्टोरको पनि समस्या हुन सक्छ रे। खान पान र उठ बसमा विशेष ध्यान राख्नु पर्छ रे।

सुगर हाम्रो सन्तानमा देखा परेकै थिएन। एक्कासी मलाई  सुगर भयो भन्दा म छांगाबाट खसेझैं भएँ। मलाई पत्याउन गाह्रो भए पनि परीक्षणले सुगर देखाएको थियो।
मलाई भोक बढी लाग्ने, सिथिल हुने, आँखाको दृष्टि कमजोर हुने, बढी तिर्खा लाग्ने बेसि निन्द्रा लाग्ने र मुख सुक्ने जस्ता लक्षणहरु केही पनि थिएनन्।

पिसाब पोल्ने, छिन् छिन्मा पिसाब लाग्ने र थोपा थोपा चुहिने समस्याले भने सताइ रहेको थियो। प्रोष्टेटले होला भन्ने ठानी रहेको थिएँ। प्रास्टेट त नर्मल नै  रहेछ। पिसाबमा इन्फेक्सन हो कि? पिसाब जचाएकै छैन।

भोलि पुनः परीक्षण गराउनु पर्ला। मलाई त विश्वासै छैन। पूर्वाञ्चल सामुदायिक पोलिक्लिनिक र इटहरी मेडिकलले पनि सुगर बढेको रिपोर्ट दिएका थिएँ।
सुगर घातक रोग त हो नै। यसले मृगौला, मुटु र आँखा हान्न सक्छ। सतर्कता नअपनाए अकाल्मै ज्यान जान सक्छ। म त्यसै पनि डिप्रेशनको औषधि सेवन गरिरहेको छु। मलाई चिन्ता माथि चिन्ता थपिएको छ।

म कामना गर्छु। मैले सुगरको औषधि खान नपरोस् र सुगर जाँच्ने मेशिन बिग्रिएर गलत रिपोर्ट  दिइएको    होस्।  म व्यग्र बनें। रिपोर्ट च्यातेर मिल्काइ दिएँ। मेरो मन भने पिरले अमिलिई रहेकै थियो।

सुन्दरहरैंचा-६, दुलारी, मोरङ