काठमाडौं । हावामा उडिरहेको कुनै विमान वा हेलिकप्टर सीधै उम्लिरहेको ज्वालामुखीमा खस्नु आफैँमा एक अत्यन्तै भयावह दुर्घटना हो। तर एकपटक सोच्नुहोस्, के त्यो विमानमा सवार मानिसहरूसँग योभन्दा पनि बढी डरलाग्दो घटना हुन सक्छ ?

हो, बिल्कुलै हुन सक्छ।

कल्पना गर्नुहोस् कि दुर्घटनापछि सिङ्गो रात तपाईंले त्यही ज्वालामुखीको क्रेटर (मुख) भित्र बिताउनुपर्‍यो, जहाँ तपाईंको गोडाको ठीकमुनि उम्लिरहेको लाभा बगिरहेको छ। यो कुनै पनि विमान दुर्घटनाभन्दा कयौँ गुणा बढी भयावह र सातो उडाउने अनुभव हुनेछ।

यो घटना नोभेम्बर १९९२ को हो।

हलिउडका सुपरहिट चलचित्रहरू ‘टाइटानिक’ र ‘टर्मिनेटर २’ को भिजुअल इफेक्ट्स (भीएफएक्स) टोलीका सदस्य क्रिस डट्टी अमेरिकाको हवाई राज्यस्थित ‘बिग आइल्यान्ड’ मा एक नयाँ हलिउड चलचित्रको छायाङ्कनका लागि हेलिकप्टरबाट उडान भरिरहेका थिए।

हेलिकप्टरमा उनीसँगै पाइलट ग्रेग हसिङ र क्यामेरा सहायक माइक बेन्सन पनि सवार थिए।

बाक्लो बाफको बादलभित्र उडान भर्ने क्रममा उनीहरूको हेलिकप्टर दुर्भाग्यवश एउटा चट्टानसँग ठोक्कियो। त्यसको अर्को पल इन्जिन पूर्ण रूपमा बन्द भयो र नियन्त्रण गुमाएको हेलिकप्टर सीधै उम्लिरहेको ज्वालामुखिको क्रेटरभित्र गएर खस्यो।

क्रिस डट्टीले पछि त्यो क्षणलाई सम्झिँदै भनेका छन्, ‘हामी हेलिकप्टरबाट ‘सिल्भर’ चलचित्रको क्लाइमेक्स दृश्यको छायाङ्कन गरिरहेका थियौँ। दृश्य अत्यन्तै शानदार थियो। किलाउएआ ज्वालामुखिबाट निस्किरहेको उम्लिरहेको लाभा सीधै समुद्रको पानीमा मिसिइरहेको थियो र त्यसबाट उठेको सेतो धुवाँको विशाल मुस्लो आकाशसम्म फैलिरहेको थियो।”

उनले भने, “त्यतिबेला मैले मनमनै सोचेको थिएँ- ‘पत्याउनै गाह्रो भइरहेछ कि मलाई यो शानदार कामका लागि पैसा पाइन्छ। संसारमा योभन्दा राम्रो काम सायदै अरू केही होला।'”

क्रिस डट्टीले बताए, “त्यो शनिवारको बिहान थियो। एउटा ठूलो आँधी तीव्र गतिमा हामीतिर बढिरहेको थियो, त्यसैले हामीसँग छायाङ्कन पूरा गर्नका लागि केवल दुई-तीन घण्टाको मात्र समय बाँकी थियो।”

उनका अनुसार चलचित्रको त्यो दृश्यमा मुख्य कलाकारहरूलाई ज्वालामुखीको माथिबाट उड्दै बिस्तारै दृश्यबाट ओझेल परेको देखाउनु पर्ने थियो।

क्रिसका अनुसार, “माइक क्यामेरामा रेकर्ड भएको शटलाई स्क्रिनमा हेरेर बोले, ‘हामी योभन्दा अझै राम्रो शट लिन सक्छौँ।’ र ठीक त्यही क्षण सबै कुरा हाम्रो नियन्त्रणबाहिर गयो।”

क्रिस डट्टी भन्छन्, “जब हामी पुनः ज्वालामुखीतर्फ बढ्यौँ, त्यसबाट धुवाँका ठूला-ठूला मुस्लोहरू निस्किरहेका थिए। हामी जति-जति अगाडि बढ्दै गयौँ, धुवाँ यति बाक्लो हुँदै गयो कि हाम्रा अगाडि केही पनि देखिन छाड्यो। अनि अचानक हेलिकप्टरको पछिल्लो भाग जोड-जोडले हल्लिन थाल्यो।”

“हे भगवान्!” पाइलट ग्रेग हसिङ अत्तालिँदै करााए।

“जब मैले माथि हेरेँ, चारैतिर केवल सेतै-सेतो मात्र थियो, मानो हामी बादलभित्र थियौँ। त्यत्तिकैमा ग्रेग फेरि कराए, ‘हामी खस्न लाग्यौँ!'”

क्रिस बताउँछन् – हेलिकप्टरको रोटर ब्लेड (पङ्खा) एउटा सीधा उभिएको चट्टानसँग ठोक्किएर टुक्रा-टुक्रा भयो। त्यसपछि हेलिकप्टरले पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गुमायो र तीव्र गतिमा तल खस्यो।

ठक्कर यति भीषण थियो कि ग्रेग र क्यामेरा सहायक माइक बेन्सन आफ्नो सिटबाट उछिट्टिए। हेलिकप्टरले उनीहरूलाई जोडले हान्यो र उनीहरू बाहिर उछिट्टिए। ग्रेगको टाउकोमा गम्भीर चोट लागेको थियो र आँखा नजिकै गहिरो घाउ भएकाले लगातार रगत बगिरहेको थियो।

हामी कसै गरी हेलिकप्टरबाट बाहिर निस्कियौँ र चारैतिर हेर्‍यौँ। हेलिकप्टरको रोटर ब्लेड गायब थियो र त्यसको पछिल्लो भाग भाँचिएर अलग भइसकेको थियो।

त्यहाँ विषालु ग्याँसको मात्रा यति धेरै थियो कि सास फेर्न अत्यन्तै गाह्रो भइरहेको थियो। सल्फरको कडा ग्याँसका कारण छाती थिचिएजस्तो हुने र आँखामा तीव्र जलन भइरहेको थियो।

केही बेरपछि जब सुरुवाती झट्काबाट तङ्ग्रियौँ, मैले चारैतिर हेरेर सोधेँ, “के हामी कुनै ज्वालामुखिभित्र अड्किएका हौँ?”

ग्रेगले जवाफ दिए, “हो।”

मैले अर्को प्रश्न गरेँ, “के कसैलाई थाहा छ कि हाम्रो दुर्घटना भएको छ?”

ज्वालामुखिभित्र कैद जुन क्रेटरमा हामी खसेका थियौँ, त्यो कुनै फुटबल मैदानभन्दा कयौँ गुणा ठूलो र अत्यन्तै गहिरो थियो।

हामी ज्वालामुखिको माथिल्लो सतहबाट करिब १०० मिटर तल फसिरहेका थियौँ। कसै गरी त्यहाँबाट बाहिर निस्कनु अत्यावश्यक थियो।

हामीले माथि चढ्ने कोसिस सुरु गर्‍यौँ, तर यो अत्यन्तै कठिन थियो। लाभा चिसिएर बनेका ढुङ्गाहरू हल्का मात्र दबाब पर्दा पनि फुटेर तल खस्थे। तिनीहरूको धार हतियारजस्तै तिखो थियो। तीमाथि हिँड्नु भनेको फुटेका काँचका टुक्राहरूमाथि घिस्रिनुजस्तै थियो।

म करिब आधा बाटो माथिसम्म पुगेँ, तर त्यसपछि अगाडि बढ्नु असम्भवजस्तै लाग्न थाल्यो।

मैले तल उभिएका माइक र ग्रेगलाई जोडले भनेँ, “म यहीँ रोकिन्छु। अब अझै माथि चढ्न सक्दिनँ। यो धेरै खतरनाक छ।”

अन्ततः म मुस्किलले करिब एक मिटर फराकिलो चट्टानको एउटा सानो ठाउँमा अडिन सफल भएँ।

ग्रेगले भने, “नअत्तालिऊ। पहिले हामीले कुनै योजना बनाउनुपर्छ।”

मैले सोधेँ, “के कसैलाई थाहा छ कि हाम्रो दुर्घटना भयो? के कसैले यसको खबर पाएको होला?”

दुवैले जवाफ दिए, “छैन… कसैलाई केही थाहा छैन होला।”

ग्रेग बोले, “छिनभर आराम गरौँ, अनि यहाँबाट निस्कने बाटो सोचौँला।”

उद्धारका लागि ‘मे-डे’ कल

ग्रेगले निर्णय गरे कि उनी हेलिकप्टरसम्म फिर्ता जानेछन्, रेडियो मर्मत गर्ने प्रयास गर्नेछन् र मद्दतका लागि सन्देश पठाउनेछन्।

रेडियो अन गर्नासाथ उनले लगातार पुकार्न थाले, “मे-डे… मे-डे… मे-डे…”

संभावित हवाई दुर्घटनाको स्थितिमा आपत्कालीन सहयोग सङ्केतका लागि यिनै शब्दहरूको प्रयोग गरिन्छ।

तर केही बेरमै उनलाई कडा खोकी लाग्न थाल्यो।

उनी बारम्बार भनिरहेका थिए, “मैले सास फेर्न सकिरहेको छैन… अलिकति पनि सास फेर्न सकिरहेको छैन…”

त्यसपछि उनलाई बान्ता हुन थाल्यो र लगातार खोकी लागिरह्यो। उनको अवस्था यतिसम्म बिग्रियो कि उनी लगभग बेहोस हुने स्थितिमा पुगे।

यसैबिच हामीले माथि आकाशमा केही हेलिकप्टरहरूको आवाज सुन्यौँ। तीमध्ये एउटा त धेरै नजिक पनि आएको थियो।

तर केही बेरपछि सबै हेलिकप्टरहरू त्यहाँबाट गए।

ग्रेगका तर्फबाट पनि कुनै जवाफ आइरहेको थिएन। हामीलाई लाग्यो कि उनीसँग सायद केही धेरै नराम्रो घटना घट्यो।

त्यतिबेला यस्तो लागिरहेको थियो कि अब बचिने लगभग सबै आशा समाप्त भइसकेको छ। हामी मृत्युको ढोकासम्म पुगिसकेको महसुस भइरहेको थियो।

तैपनि म र माइकको मनमा आशाको एउटा सानो किरण बाँकी नै थियो, किनकि उद्धार टोलीलाई हामी कुन क्षेत्रमा छायाङ्कन गरिरहेका थियौँ भन्ने थाहा थियो। केही समयपछि जमिनको बाटो हुँदै खोजी गरिरहेको एउटा रेस्क्यु टोली ज्वालामुखिको माथिल्लो किनारसम्म पुग्यो।

माथिबाट उनीहरूले जोडले आवाज लगाए, “हामी तपाईंहरूलाई बचाउने कोसिस गरिरहेका छौँ!”

उनीहरूको आवाज सुनेर हाम्रो मनमा फेरि आशा जाग्यो। उनीहरूले भने, “हामी तपाईँहरूसम्म डोरी तल फ्याँक्ने कोसिस गर्दैछौँ।”

तर तीव्र हावाका कारण डोरी उडेर हामीभन्दा धेरै टाढा खस्यो।

मैले माथि कराउँदै भनेँ, “त्यसलाई छ मिटर दाहिनेतिर फ्याँक्नुहोस्!”

उनीहरू बारम्बार डोरी माथि खिच्थे र पुनः तल खसाल्थे।

हरेक पटक डोरी हाम्रो अलि बढी नजिक आउँथ्यो, तर समात्न सक्ने गरी भने आइपुग्दैनथ्यो।

यदि मैले त्यसलाई समात्नु परेको भए, मैले हवामा छलाङ मार्नु पर्थ्यो…

र मेरो ठीकमुनि १०० मिटर गहिरो खाडल थियो।

यसैबिच ज्वालामुखिको क्रेटरमा बाक्लो बादल ओर्लियो र मुसलधारे वर्षा सुरु भयो। वर्षा यति तीव्र थियो कि डोरी हाम्रो आँखाबाट ओझेल पर्यो। त्यसपछि उद्धार टोलीले पुनः डोरी तल खसालेन।

आधा घण्टा बित्यो…

अनि एक घण्टा बित्यो…

तर माथिबाट न कुनै आवाज आयो, न कुनै जवाफ।

हामीलाई माथि आखिर के भइरहेको छ भन्ने अलिकति पनि थाहा थिएन।

चारैतिर बिस्तारै अँध्यारो छाउन थाल्यो। अझै एक घण्टा बित्यो र मेरो डर लगातार बढ्दै गयो।

मैले मनमनै भनेँ, “हे भगवान्! यो सत्य हुन सक्दैन। केही धेरै नराम्रो भइरहेछ।”

त्यत्तिकैमा माथि उभिएका उद्धार टोलीका मानिसहरूले हामीलाई आवाज दिए।

“हामी आजका लागि रेस्क्यु अपरेसन रोक्दैछौँ। बिहान फेरि आएर तपाईंहरूलाई बाहिर निकाल्नेछौँ। चिन्ता नगर्नुहोस्।”

म छाँगाबाट खसेजस्तै भएँ।

“के ? हामीले सिङ्गो रात यो उम्लिरहेको ज्वालामुखिभित्रै बिताउनुपर्ने?”

उद्धार टोलीले ज्वालामुखिको किनारमा आफ्ना टेन्टहरू टाँगे। उनीहरूले भने – उनीहरू हरेक घण्टा हाम्रो स्थिति जान्ने प्रयास गर्नेछन्। उनीहरूले सुइरो (सिटी) बजाउनेछन् र हामीले जवाफमा सिटी बजाएर आफूहरू अझै जीवितै रहेको सङ्केत दिनुपर्नेछ।

म र माइक त्यही साँगुरो चट्टानमा बसिरह्यौँ।

मैले आफ्नो स्विटर टाउकोसम्म तानेँ, बेसबल क्याप लगाएँ र दुवैलाई यसरी मिलाएँ कि टाउकोमाथि एउटा सानो ढाल बनोस्। म जति धेरै बेर सकिन्छ आँखा बन्द राख्ने र बिस्तारै-बिस्तारै सास फेर्ने कोसिस गरिरहेको थिएँ।

हामीसँग पर्खिनुबाहेक अर्को कुनै विकल्प थिएन। बस यही प्रार्थना गरिरहेका थियौँ कि जुन सानो चट्टानमा हामी बसिरहेका छौँ, त्यो भाँचिएर तल नखसोस्।

मेरो मनमा बारम्बार एउटै प्रश्न उठिरहेको थियो— “आखिर हामी यहाँ आगामी १२ घण्टा कसरी जीवित रहौँला?”

त्यहाँ ताजा हावा अलिकति पनि थिएन। सल्फर डाइअक्साइडले भरिएको विषालु ग्याँस हाम्रो सासमार्फत शरीरभित्र छिरिरहेको थियो र आँखामा असह्य जलन भइरहेको थियो।

एउटा क्षण यस्तो पनि आयो जब मलाई लाग्यो— “बस… अब सबै सकियो। सायद मेरो जिन्दगीको अन्त्य यहीँ हुनेछ।”

मेरो मनमा पूर्ण रूपमा निराशा छाइसकेको थियो, तर माइकले लगातार मेरो हिम्मत बढाइरह्यो।

ऊ बारम्बार भन्थ्यो, “म तिमीसँगै छु। हामी दुवै कुरा गरिरहौँला… एक-अर्काको हिम्मत बढाउँदै गरौँला।”

त्यो रात अत्यन्तै कालो र डरलाग्दो थियो।

मुसलधारे वर्षा भइरहेको थियो। तीव्र हावा चलिरहेको थियो। म पूर्ण रूपमा भिजिसकेको थिएँ। कडा जाडोले मेरो शरीर कामिरहेको थियो र त्यसमा मेरो कुनै नियन्त्रण थिएन।

म कुनै पनि हालतमा आरामले बस्न सकिरहेको थिइनँ। त्यो रात म एक पलका लागि पनि निदाउन सकिनँ।

डर थियो कि यदि आँखा झिमिक्क भयो वा शरीर अलिकति मात्र पनि ढिलो भयो भने, म सीधै १०० मिटर गहिरो खाडलमा खस्नेछु।

मैले मनमनै आफ्नो परिवारसँग कुरा गरेँ। सबैलाई बिदा मागेँ।

मलाई अलिकति पनि विश्वास थिएन कि म यो भयावह रातबाट बचेर निस्कन सक्नेछु।

धुवाँ र बाफका बिच तल उबलिरहेको लाभाको रङ लगातार बदलिरहेको थियो— कहिले रातो, कहिले सुन्तला र कहिले चम्किलो पहेंलो।

यसैबिच मलाई एउटा अनौठो आवाज सुनिन थाल्यो।

आजसम्म मलाई थाहा छैन कि त्यो के थियो, तर त्यो आवाज यस्तो लाग्थ्यो मानो कुनै ठूलो विशाल जनावरले आफ्नो विशाल बङ्गारा चटकाइरहेको होस्।

त्यो आवाज ज्वालामुखिको गहिराइबाट बारम्बार गुञ्जिरहेको थियो। हरेक पटक त्यो सुनेर सातो जान्थ्यो।

मेरो चारैतिर लगातार ठूला-ठूला ढुङ्गाहरू खसिरहेका थिए। मलाई के गरौँ, के नगरौँ भइरहेको थियो।

डरका कारण मेरा दुवै मुट्ठीहरू कसेर थिचिएका थिए।

त्यतिबेला मेरो अगाडि केवल एउटै लक्ष्य थियो— कसै गरी आफ्नो ज्यान बचाउनु छ।

यही आशा र जिद्दीका भरमा म सिङ्गो रात त्यही साँगुरो चट्टानमा टाँसिएर बसिरहेँ— जाडोले काप्दै, मृत्युलाई आफ्नो अत्यन्तै नजिक महसुस गर्दै।

बिहान हुनासाथ उद्धार टोली फेरि फर्कियो। तर वर्षा पहिलेभन्दा अझ तीव्र भइसकेको थियो र बाक्लो कुहिरुका कारण केही मिटर अगाडिसम्म पनि केही देखिइरहेको थिएन।

दिउँसो भयो, तर हामी अझै पनि त्यहीँ अड्किरहेका थियौँ। माथि हेलिकप्टरहरूको आवाज सुनिरहन्थ्यो र तलबाट रेस्क्यु टोलीको पुकार पनि सुनिन्थ्यो। तर चट्टानको किनारमा ठूलो चिरा परिसकेको थियो। उनीहरूलाई डर थियो कि यदि उनीहरू अगाडि बढे भने माटो र चट्टान भासिन सक्छ।

मेरो अवस्था लगातार बिग्रिरहेको थियो। मेरो घाँटी यति सुन्निइसकेको थियो कि म आफ्नो थुक पनि निल्न सकिरहेको थिइनँ। आँखामा असह्य जलन भइरहेको थियो।

तैपनि मैले आफैँ बाहिर निस्कने कोसिस गर्ने निर्णय गरेँ।

मैले माइकसँग भनेँ, “यदि मैले माथि जाने कुनै बाटो भेटेँ भने, म आफैँ निस्कने कोसिस गर्नेछु। म यहाँ अर्को रात बिताउन सक्दिनँ।”

तर माइकले मलाई शान्त पार्दै भन्यो, “हुँदैन… माथि नजाऊ। उद्धार टोलीले हामीलाई निकालिहाल्छ।”

त्यही समय अचानक केही बेरका लागि बादल हट्यो र सूर्यको किरण सीधै तेर्सिएको चट्टानमा पर्यो।

मैले माथि जाने एउटा बाटो देखेँ। मैले तुरुन्तै चढ्न सुरु गरेँ।

धेरै कठिनताका साथ म लगभग सबैभन्दा माथि पुगेँ, तर अन्तिम डेढ मिटरमा समात्नका लागि केही पनि थिएन।

त्यो भाग केवल खुकुलो गिटी र मसिनो बालुवाले भरिएको थियो।

मैले तल हेरेँ…

अनि माथि हेरेँ…

र मनमनै भनेँ,

“हे भगवान्… अब के गरौँ?”

म न माथि जान सक्थेँ, न तल फर्कन सक्थेँ।

एक क्षणका लागि मलाई बुझ्न नै गाह्रो भयो कि म अहिले जीवितै छु कि मरिसकेँ।

म सीधा चट्टानको किनारमा झुण्डिरहेको थिएँ।

त्यत्तिकैमा मलाई महसुस भयो कि माथि चढ्ने केवल एउटै उपाय छ— मैले दुवै हात पूर्ण तागतका साथ चट्टानहरूभित्र गाड्नुपर्नेछ।

तर त्यसो गर्नु भनेको फुटेका काँचको थुप्रोमा हात हाल्नुजस्तै थियो।

मैले आफ्नो दाहिने हात कुहिनोसम्म चट्टानहरूको बिचमा छिराएँ।

अनि देब्रे हात पनि त्यसरी नै फसाएँ।

मनमनै तीनसम्म गनेँ…

र सम्पूर्ण तागत लगाएँ।

आजसम्म मलाई थाहा छैन कि मैले त्यो कसरी गरेँ, तर अर्को पल मेरो सिङ्गो शरीर घुम्दै माथि आयो र म चट्टानमाथि फ्यात्त खसेँ।

केही बेर त्यहीँ लडिरहेँ। मेरो मनमा केवल एउटै प्रश्न थियो— “के म साच्चिकै जीवितै छु… कि मरिसकेँ?”

म ठीकसँग सास पनि फेर्न सकिरहेको थिइनँ। आँखामा अझै कडा जलन भइरहेको थियो।

तर अन्ततः…

म त्यो मृत्युको खाडलबाट बाहिर निस्किसकेको थिएँ।

म दौडिँदै ज्वालामुखिको अर्कोतिर गएँ, जहाँ मलाई उद्धार टोलीको डोरी देखियो।

मेरो शरीरमा यति तागत बाँकी थिएन कि म आफैँ माइकलाई माथि तान्न सकौँ।

त्यसैले मैले डोरी त्यहीँ छोडिदिएँ, ताकि उद्धार टोलीले माइक अझै तलै अड्किरहेको छ भन्ने बुझोस्।

त्यसपछि म रेस्क्यु क्याम्पसम्म पुगेँ।

त्यहाँ केही टेन्ट, पानीका बोतल र अक्सिजन सिलिन्डर त थिए, तर कोही मानिस उपस्थित थिएनन्।

मैले निर्णय गरेँ कि जबसम्म कसैले मलाई देख्दैन, म हिँडिरहनेछु।

म लगातार हिँडिरहेँ।

त्यत्तिकैमा मैले आकाशमा एउटा हेलिकप्टर देखेँ।

केही क्षणपछि नै हेलिकप्टरमा बसेका मानिसहरूको नजर ममाथि पर्यो।

उनीहरू तीव्र गतिमा मतिर दौडिए। उनीहरूमध्ये एक जनाले मेरो काँधमा हात राख्नासाथ मेरो सिङ्गो शरीर अचानक गल्न पुग्यो।

लाग्यो कि शरीरको सम्पूर्ण तागत एकै क्षणमा समाप्त भयो। म सीधै भुइँमा ढलेँ।

मेरो शरीरमा अहिलेसम्म एड्रेनालिनको स्तर यति उच्च थियो कि म कसै गरी आफूलाई सम्हालिरहेको थिएँ। तर सुरक्षित भएको महसुस हुनासाथ त्यो अचानक घट्यो र मेरो शरीरले जवाफ दियो।

उद्धार टोलीले मलाई सावधानीपूर्वक हेलिकप्टरमा राख्यो र बेसक्याम्प पुर्यायो।

त्यहाँ एक जना व्यक्तिले मेरो ढाड थपथपाउँदै भने, “अब तपाईं सुरक्षित हुनुहुन्छ। तपाईं मृत्युको मुखबाट फर्किनुभएको छ।”

त्यत्तिकैमा हेलिकप्टरतर्फ दौडिँदै आएको एउटा मानिस देखियो। उनी अरू कोही नभएर हाम्रा पाइलट ग्रेग थिए।

म उनलाई देखेर चकित परेँ। “ग्रेग! तिमी जीवितै छौ? हामीलाई त लागेको थियो कि तिमी बचेनौ।”

वास्तवमा, ग्रेग कसै गरी ज्वालामुखिको ढलानसम्म पुगेका रहेछन् र त्यहाँ पुगेको एउटा हेलिकप्टरको मद्दतले आफ्नो ज्यान बचाउन सफल भएका रहेछन्।

अर्को दिन उद्धार टोलीले माइकलाई पनि सुरक्षित बाहिर निकाल्यो। जब रेस्क्यु टोली उनीकहाँ पुग्यो, त्यतिबेला उनी एउटा चट्टानमा आफ्नी पत्नीका लागि सन्देश कोरिरहेका थिए—

“आई लभ यु”