एक मुठी सास,

अनगिन्ती सपना,

निसासिँदै छ आस।

प्रतीक्षा-

उज्यालो प्रकाशको…!

लेदोमुनिको खोजी,

अनगिन्ती गाडिएका छटपटी,

निमोठिँदै गरेका आशा,

चिच्याउँछ जीवित संसार

थर्किने गरी।

हामी

माटोमाथि छटपटाउँदै

भन्दै छौं-

“We are Sorry”

आफन्तको चाहना-

पाइइयोस् जीवितै!

त्यसैले

उडेको उडै छ हेलिकप्टर,

खोज्न सास जसरी पनि।

अचम्मित छु,

एकाएक खबर आउँछ-

आँसुहरू

लासमा परिणत भएको!

त्यहीँ फेरि

एउटा अबोध बालक बाचेको छ;

थाहा छैन उसलाई के भयो,

भोलि इतिहास सुनाउला

बुझ्ने भएपछि।

अहिले

खुल्ला आकाशमुनि हुनेहरू पनि

निसासिएका छन्;

माटोमुनिको जीवनजस्तै

पलपल छटपटाएका छन्,

शरीर शून्य हुने गरी…

माटोमुनिको…

खै कहाँ, कहिले, कसरी…?