विश्वासका पहाडहरू उक्लनुपर्ने

अथकित यात्रा तय गर्दै,

समुद्र शान्त छ चुपचाप

समुद्रमा तरङ्ग पैदा गर्नुपर्ने!

म विद्रोहको फूल रोप्छु

तिमीले आगो पिउनुपर्ने,

ऊ दिग्भ्रमित छ

यात्रामा बाटो बिराएपछि।

पहलमानको जिन्दगी विदीर्ण छ

उसको आस्था ढालिएपछि,

शनिमाया उदास छे

उसको सपना खोसिएपछि।

तिमी सपनाको फूलबारी गोड्छौ

म च्यातिएको विपना तुन्छु,

जिन्दगीको मीठो गीत बनाउनै सकिएन

हार-जितको लेखाजोखा नमिलेपछि।

अहोरात्र बग्ने नदीहरू

सुसाउँदैनन् हिजोआज,

डुङ्गा रित्तै छ

एक्लै छ माझी,

छैनन् यात्रु ओहोरो-दोहोरो गर्ने

माझीको दैनिकी विस्मयपूर्ण छ,

बटुवाको बाटो नहेरी हुन्न

घाट कुरेर बसेपछि।

बालबालिकाको ओठ कलेटीएको छ

आमा-बाविहीन छन् तिनीहरू,

धाइआमा सुस्केरा काढ्छिन्

अनाथालयमा सन्नाटा छाउँछ।

बालापन रोएरै बित्यो

अनाथालय पनि जेलजस्तो लाग्छ,

बालअधिकारकर्मी मौन किन?

बालबालिकाको भविष्य असुरक्षित हुँदा पनि!

म अनवरत सङ्घर्षमा छु

खुट्टा तानिँदा पनि,

मैले बचाउनुछ अस्मिता

ब्वाँसाहरूको साम्राज्य छल्दै।

मैले गाउनैछ मेरो आफ्नै गीत

चौतारीमा जिन्दगीको भारी बिसाउँदै,

कयौँ सपना विस्मृत हुन्छन्

अधकल्चो निद्रा परेका बेला।

म निरन्तर विश्वासको पहाड उक्लिरहेकै छु

अवरोधका तगारा भाँच्दै,

मलाई आशीर्वाद दिन्छिन् मेरी आमा

मेरो सुख-दुःखको सहयात्री बन्दै।

आफू मरेर मलाई बचाउँछिन्

र अमरत्व प्राप्त गर्छिन् आमा,

म श्रद्धाले शिर झुकाउँछु

समाधिमा पुष्पगुच्छा अर्पण गर्दै!

सुन्दरहरैंचा-६, दुलारी, मोरङ