वरको बोटमुनि घाम र छायाको लुकामारी चलिरहेको थियो। छ वर्षको हर्के र पाँच वर्षकी जुनेली माटोका साना ढिकाहरू बटुलेर आफ्नै संसार बनाउँदै थिए। उनीहरूका लागि संसार पारदर्शी थियो। वैशाखको टन्टलापुर घाममा पसिनाले निथुक्क भएपछि दुवै जना नदीको कञ्चन पानीतिर सोझिए।

किनारका ढुंगामा कपडाहरू फ्याँकेर नाङ्गो शरीर लिएर उनीहरू पानीमा ओर्लिए। घामका किरणहरू पानीमा टल्किँदा हर्केको नजर जुनेलीको नाङ्गो शरीरमा पर्यो। जुनेलीले पनि हर्केलाई हेरी।

उनीहरूका आँखा एकाकार भए, तर त्यहाँ न कुनै वासना थियो, न त समाजले सिकाउने लज्जाको घुम्टो नै। त्यहाँ केवल एउटा अनौठो र अबोध जिज्ञासा थियो-“हामी एकै जस्तै छौँ, तर किन अलग्गै छौँ?”

हर्केले पानीबाट बाहिर निस्किएर आफ्नो नाङ्गो शरीरतिर हेर्यो र जुनेलीको नाभिमुनिको भागतिर नजर लगायो। उसले आफ्नो सानो जननेन्द्रियलाई औँलाले सुम्सुम्यायो।

“जुनेली,” हर्केले अत्यन्त सोझो स्वरमा सोध्यो, “मेरो शरीरमा झुण्डिएको यो सानो अङ्ग तिम्रोमा किन छैन? तिम्रो शरीर त यहाँ बीचमा खोपेर बनाएजस्तै किन चेप्टो र खाली छ?”

जुनेलीले आफ्ना साना आँखाहरू झिम्क्याउँदै आफ्नै शरीरतिर हेरी। उसले आफ्ना भिजेका औँलाहरू अगाडि बढाएर हर्केको जननेन्द्रियलाई कौतुकका साथ छोई। त्यो स्पर्शमा कुनै कामुक कम्पन थिएन, केवल प्रकृतिको रहस्यलाई बुझ्ने निर्दोष प्रयास मात्र थियो।

“मलाई थाहा छैन हर्के,” जुनेलीले भनिन्, “हिजो आमाले भन्नुभएको-मेरो शरीरभित्र एउटा सानो पोखरी छ, जहाँ पछि बच्चा पौडी खेल्छ। तिम्रो यो झुण्डिएको अङ्ग त सायद त्यो पोखरीमा माछा फाल्ने ढडिया होला!”

उनीहरू दुवै जना जोडले हाँसे। यो केवल दुई बालकको शारीरिक भिन्नताको पहिचान मात्र थिएन; यो मानव चेतनामा यौनको पहिलो दार्शनिक प्रवेश थियो। यस अवस्थामा यौन कुनै उपभोग वा नशाको विषय थिएन।

यो त केवल प्रकृतिले दिएको एउटा अनौठो र कौतुकपूर्ण संरचना थियो। त्यतिबेला शरीर कुनै गुप्त गुफा वा ढाक्नुपर्ने अपराध थिएन, त्यो त घाम, हावा र पानीजस्तै खुला र पारदर्शी सत्य थियो।

हर्के र जुनेली खोलाको पानीमा घामको किरणसँगै पौडी खेलिरहे। उनीहरूका लागि नदीको पानी, डिलको माटो र आफ्ना नाङ्गा देहहरूमा कुनै तात्त्विक फरक थिएन। शरीर प्रकृतिबाट अलग थिएन।

प्रकृति आफैं उनीहरूका माध्यमबाट मुस्कुराइरहेको थियो। माटो मुछ्नु, पानीमा छ्याप्का हान्नु र शारीरिक भिन्नतालाई नियाल्नु-यी सबै उनीहरूका लागि एउटै खेलका अनेकौँ रूपहरू थिए।

नदीबाट निस्किएपछि उनीहरूले घाममा सुकेका आफ्ना छोटा कपडाहरू लगाए। हर्केले सुकेको काठको टुक्रा समात्यो र त्यसलाई हावामा घुमाउँदै रुखको फेदतिर दौडियो। जुनेली पनि आफ्नो सानो हातमा माटोको भाँडो लिएर उसकै पछि भागी।

उनीहरूलाई थाहा थिएन कि यो अबोधता, यो निष्कलंकता र यो निश्चल कौतुक जीवनको एउटा यस्तो अध्याय हो, जुन पछि गएर केवल स्मृतिहरूमा मात्र सीमित हुनेछ।

समयको खोला निरन्तर बगिरह्यो। १५ देखि २० वर्षको उमेरको त्यो उर्वर र आँधीमयी बाढीले हर्के र जुनेलीको शरीर तथा मनमा सोच्नै नसकिने परिवर्तनहरू ल्याइदियो।

हर्के अब २० वर्षको ओजस्वी, चौडा छाती भएको युवक बनिसकेको थियो। उसको स्वर धोद्रो र गहिरो भएको थियो भने उसको नसामार्फत बग्ने रगतमा एउटा अज्ञात आँधी सुसाइरहेको हुन्थ्यो।

अर्कोतिर, १८ वर्षकी जुनेलीको शरीर एउटा पाकेको श्रीफलझैँ भरिलो र उक्सिएको थियो। उसको कटिप्रदेश चौडा भएको थियो, हिँड्दा नितम्बहरूमा एउटा बेग्लै लचकता थियो, र उसका ओठहरूको प्राकृतिक रातोपनमा एउटा अद्भुत निमन्त्रणा छल्कन्थ्यो।

अब उनीहरू एकअर्कालाई बाल्यकालमा जस्तो नाङ्गो र सोझो आँखाले हेर्न सक्दैनथे। उनीहरूका बीचमा एउटा बाक्लो, रहस्यमयी, लाज र कामुकताले भरिएको अभेद्य पर्दा खडा भएको थियो। एकअर्काको सामीप्यले उनीहरूभित्र एउटा विद्युतीय तरङ्ग पैदा गर्थ्यो। उनीहरू भेट्दा अब शब्दहरू कम हुन्थे र आँखाका मौन भाषा बढी प्रखर बन्थे।

त्यो साउनको एकान्त मध्यरात थियो। आकाशमा काला बादलहरू गाढा भएर मडारिइरहेका थिए। मुसलधारे झरीले गोठको परालको छाना बजाइरहेको थियो र बिजुलीको चमकले कोठालाई क्षण-क्षणमा रातो र सेतो उज्यालोले भर्थ्यो। पालीमुनि ओत लागेका हर्के र जुनेलीको श्वासको गति बाहिरको तुफानभन्दा पनि बढी तीव्र थियो।

जुनेलीको भिजेको शरीरबाट आउने काँचो माटो, पसिना र सुगन्धित जडीबुटीको गन्धले हर्केभित्रको सुप्त र आदिम ऊर्जालाई पूर्ण रूपमा जगाइदियो। हर्केले अधीर भएर जुनेलीको हात समात्यो। त्यो स्पर्शमा ५ वर्षको त्यो सोझोपन बाँकी थिएन; त्यहाँ एउटा अधैर्य, विद्रोही र भोकले भरिएको चाहना थियो।

हर्केले जुनेलीलाई आफूतिर खिच्यो र उसका न्यानो ओठहरूलाई आफ्नो मुखभित्र तानेर चुस्न थाल्यो। जुनेलीको शरीर एउटा तानिएको धनुषझैँ दोब्रियो। उसको छाती हर्केको कठोर छातीमा थिचिँदा उनीहरूबीचको पातलो कपडाको दूरी पनि असह्य भयो।

“हर्के…” जुनेलीले मन्द र कामुक स्वरमा सुस्केरा हाली, “मलाई यो ज्वालाले भित्रैदेखि जलाउँदैछ। म पघ्लिन थालेकी छु।”

“यो ज्वाला हो जुनेली,” हर्केले जुनेलीको गर्दनमा आफ्ना ओठहरू र गाला रगड्दै धोद्रो स्वरमा भन्यो, “यसले हामीलाई आज एउटै आगोमा होमिन बोलाइरहेछ।”

हर्केका थरथराइरहेका र ताता हातहरू जुनेलीको चोलीको तुना खोल्दै भित्र छिरे। ती पाकेका, न्यानो र भरिला स्तनहरूलाई हातमा थिच्दा हर्केको हत्केलाभरि एउटा असीम आनन्दको महसुस भयो। जुनेलीका आँखाहरू बन्द भए, र उसले हर्केको ढाडमा आफ्ना तीखा नङहरू गाड्दै उसलाई अझ नजिक खिची। उसले आफ्ना खुट्टाहरू हर्केको कम्मरवरिपरि कसिन्।

हर्केले जुनेलीका बाँकी कपडाहरू पूर्ण रूपमा पन्छाएर उसलाई परालको ओछ्यानमा ढाल्यो। बिजुलीको चमकमा जुनेलीको पूर्ण नग्न शरीर एउटा जीवन्त यौन-मूर्तिको रूपमा देखियो-छातीको तीव्र उतारचढाव, भिजेका कपालका लटाहरू र तिघ्राहरूको खुलापन। हर्के आफ्नो सम्पूर्ण उत्तेजना, कठोरता र उत्कण्ठाका साथ जुनेलीमाथि ढल्यो।

जब उनीहरूका घर्षणहरू तीव्र भए, त्यो केवल दुई मासुका पिण्डहरूको ठक्कर मात्र थिएन। हर्केको पुरुषत्वको कठोरता र जुनेलीको स्त्रीत्वको गहिरो, न्यानो आद्रता एकाकार भए।

परालको ओछ्यानमा उनीहरूको शरीरको लयबद्ध गतिसँगै जुनेलीको मुखबाट निस्किएका चीत्कार र सुस्केराहरू बाहिरको चट्याङको आवाजमा विलिन भए। त्यो मिलनमा रगतको गति उत्कर्षमा पुग्यो, पसिनाका थोपाहरू साटिए, र एउटा चरम सुखको विस्फोटसँगै दुवै जना शान्त भएर एकअर्काको अँगालोमा ढले।

यस अवस्थामा यौन एउटा दार्शनिक सत्य बन्यो-यौन भनेको अहंकारको पूर्ण विसर्जन, प्रकृतिको सन्तुलनका लागि सृष्टिको तीव्रतम आनन्द र भौतिक अस्तित्वको उत्कर्ष हो। त्यतिबेला शरीर क्षमताले भरिपूर्ण थियो, जहाँ कुनै सीमा वा थकान थिएन, केवल असीम भोक र तृप्तिको बारम्बारता थियो।

जवानीको त्यो नशामा उनीहरू रातभरि हराइरहे। परालको सिरक र बाहिरको मुसलधारे पानी उनीहरूका साक्षी बने। हरेक स्पर्शमा एउटा नयाँ सृष्टि जन्मिरहेको थियो, हरेक सुस्केरामा जीवनको आदिम धुन गुञ्जिरहेको थियो। हर्केका हातहरू जुनेलीका घुमाउरा अङ्गहरूमा डुलिरहे भने जुनेली हर्केको तातो श्वासभित्र आफूलाई विलिन गराइरहेकी थिइन्।

त्यतिबेला यौन केवल शारीरिक मिलन मात्र थिएन; त्यो त दुई पृथक् अस्तित्वहरू एकैसाथ प्रकृतिको लयमा एकाकार हुने महाउत्सव थियो। त्यहाँ समय रोकिएको थियो, संसार बिलाएको थियो। केवल परालको बास्ना, बिजुलीको चमक, मासुको घर्षण र दुईवटा उत्कट हृदयहरूको धड्कन मात्र बाँकी थियो।

बिहानीको प्रथम किरण परालको छानाबाट छिरिसक्दा पनि उनीहरू एकअर्काको सामीप्यबाट अलग हुन चाहँदैनथे। पसिनाले भिजेका उनीहरूका देहहरू अझै पनि एउटै लयमा स्पन्दित भइरहेका थिए। जवानीले उनीहरूलाई सृष्टिको परम शिखरमा पुर्‍याइदिएको थियो, जहाँ मानिसले आफूलाई अमर र सर्वशक्तिमान महसुस गर्दछ।

समयको कठोर बाढीले सबै कुरा बगाएर लग्यो। उही हर्के अब ६५ वर्षको जीर्ण, चाउरिएको र कमजोर वृद्ध बनेको थियो भने जुनेली ६० वर्षकी शिथिल वृद्धा।

उनीहरूका कपालमा हिउँ परेझैँ सेतो भइसकेको थियो, गालामा समयले कोरेका गहिरा रेखागाथाहरू थिए, र आँखाका ज्योतिहरू धमिलिएका थिए। उनीहरूको जवान शरीर, जसले कहिल्यै थकान जानेको थिएन, अब ढल्न लागेको पुरानो महलझैँ भएको थियो।

कात्तिकको ठण्डी रातमा, एउटा सानो दियोको मन्द र थरथराउँदो प्रकाशमा दुवै जना एउटै तन्नामुनि पल्टिएका थिए। बाहिर सुकेका पातहरू खसेको र चिसो सिरटो चलेको आवाज आउँथ्यो।

हर्केको मनभित्र भने उही २० वर्षको जुनेली र उही २० वर्षको उत्तेजना अझै पनि अनौठो र रहस्यमयी ढंगले जीवितै थियो। उसको मानसपटलमा जुनेलीको नग्नता, उही पुराना स्पर्शहरू, परालको ओछ्यानको त्यो गन्ध र उत्कट कामवासनाको तरंग अझै उठ्थ्यो। मनभित्र यौनको ज्वाला बलिरहेकै थियो, तृष्णा उत्तिकै तीव्र थियो, तर शरीर… शरीर एउटा काठको सुकेको, शक्तिहीन ठुटा बनिसकेको थियो।

हर्केले सुस्तरी जुनेलीको पेट र चाउरिएको तिघ्रातिर हात बढाउने प्रयास गर्‍यो। उसको हत्केला थरथर काँपिरहेको थियो। उसको जननेन्द्रिय, जसले एक समय ब्रह्माण्ड जित्ने र सृष्टिलाई गति दिने सामर्थ्य राख्थ्यो, अब पूरै अशक्त, शिथिल र चेतनाशून्य भएर ढलेको थियो। नसामार्फत बग्ने रगतमा अब त्यो पुरानो ज्वाला र अदम्य शक्ति बाँकी थिएन।

हर्केले जुनेलीलाई आफ्नो नजिक खिच्न चाह्यो, तर मांसपेशीहरूले धोका दिए। उसभित्र एउटा भयानक छटपटी, हीनताबोध र असहायता जन्मियो। इच्छाको उच्च उकालो र क्षमताको गहिरो ओरालो बीचको त्यो द्वन्द्व अत्यन्तै कष्टकर र पीडादायी थियो।

“जुनेली,” हर्केको धोद्रो र काँपिरहेको स्वरमा एउटा गहिरो रोदन र पराजय छल्कियो, “मेरो मन अझै पनि तिमीभित्र हराउन चाहन्छ। यो मनभित्रको पुरुष अझै तृप्त भएको छैन, त्यो अझै बीस वर्षकै छ। तर हेर, मेरो यो माटोको देहले मलाई धोका दियो। म चाहँदाचाहँदै पनि तिमीलाई त्यो भौतिक आनन्द दिन असक्षम छु। मानिसको शरीर यति लाचार र धोकेबाज किन हुन्छ जुनेली?”

जुनेलीले आफ्ना सुकेका, चाउरिएका र काँपेका औँलाहरू हर्केका सेता कपालभित्र छिराइन्। उनका आँखामा कुनै निराशा, अतृप्ति वा गुनासो थिएन। त्यहाँ त एउटा अनन्त करुणा, शान्ति र गहिरो दार्शनिक बोध थियो। उनले हर्केको काँपिरहेको अशक्त हातलाई आफ्नो छातीमाथि राखिन्, जहाँ हृदय अझै पनि मन्द गतिमा धड्किरहेको थियो।

“हर्के,” जुनेलीले अत्यन्तै कोमल, ओसिलो र दार्शनिक स्वरमा भनिन्, “तिम्रो यो अशक्तता कुनै पराजय होइन। हेर त, जब हामी पाँच वर्षका थियौँ, यौन हाम्रा लागि केवल ‘जिज्ञासा र अबोध सोधपुछ’ थियो। जब हामी बीस वर्षका भयौँ, यो ‘घर्षण, नशा, ज्वाला र मासुको मिलन’ बन्यो। तर आज, जीवनको यो अन्तिम सङ्घारमा आएर मैले बुझेँ-यौनको अन्तिम, शुद्ध र सत्य रूप त मासुको घर्षण होइन, यो त ‘दुई आत्माको मौन सामीप्य’ पो रहेछ।”

जुनेलीले हर्केको चाउरिएको अनुहारलाई आफ्नो नजिक ल्याइन्। उनीहरूका ओठहरूमा अब त्यो पुरानो तीव्रता थिएन, तर उनीहरूका आँखाहरू एकाकार भए।

“अहिले हाम्रा शरीरहरू असक्षम भएका हुन् हर्के, हाम्रो चेतना र प्रेम होइन,” जुनेलीले थपिन्, “सुरुमा शरीरले यौनलाई चलाएको थियो, तर अहिले आएर यौन शरीरको परिधि र मासुको दासत्वभन्दा बाहिर निस्किएर विशुद्ध ‘आत्मानन्द’ बनेको छ।

यदि आज पनि हामीलाई मासुकै घर्षण चाहिने भए, यो बुढ्यौलीको र यो उमेरको के अर्थ रहन्थ्यो र? प्रकृतिले हामीलाई शारीरिक रूपमा असक्षम बनाएर वास्तवमा एउटा ठूलो मुक्ति दिएको हो, ताकि हामी मासुको भोकबाट मुक्त भएर एकअर्काको अस्तित्वमा विलीन हुन सकौँ।”

हर्केले आफ्ना आँखाहरू बिस्तारै बन्द गर्‍यो। उसभित्र बलिरहेको अतृप्ति र हीनताबोधको ज्वाला बिस्तारै एउटा शान्त, पवित्र र ज्योतिर्मय प्रकाशमा बदलियो। उसले बुझ्यो-शारीरिक क्षमताको अन्त्य नै वास्तवमा यौनको परम दार्शनिक रूपको सुरुवात हो। जतिबेला मासुको भोक पूर्ण रूपमा सकिन्छ, त्यतिबेला मात्र मानिसले अर्को मानिसलाई उसको शरीरभन्दा पर गएर ‘आत्मा’को रूपमा स्पर्श गर्न सक्छ।

त्यस रात उनीहरूबीच कुनै शारीरिक घर्षण भएन, कुनै कामुक चीत्कार गुञ्जिएन। तर दुईवटा चाउरिएका शरीरहरू एउटै तन्नामुनि एकअर्काको सासमा साटिएर, एकअर्काको ढुकढुकी सुन्दै र महसुस गर्दै सुते। त्यो मौनता, त्यो न्यानोपन र त्यो सामीप्य उनीहरूको जवान उमेरको जुनसुकै चरम सुखभन्दा पनि बढी गहिरो, बढी तृप्तिकारी र बढी शाश्वत थियो।

दियोको प्रकाश बिस्तारै निभ्दै गयो, तर कोठामा एउटा अलौकिक उज्यालो फैलिएको थियो। हर्के र जुनेलीका हातहरू एकअर्कामा जोडिएका थिए। बाहिर सुकेका पातहरू हावामा उडिरहेका थिए, जसरी उनीहरूका पुराना भौतिक तृष्णा र हीनताबोधहरू हावामै विलिन भइसकेका थिए। उनीहरूले महसुस गरे कि शरीर केवल समयको एउटा परिधि हो, तर प्रेम र चेतना अनन्त छन्।

 सुन्दर कञ्चन कोलोनी, इटहरी-१, सुनसरी