जन्मिँदा मिठाई बाँडिन्छ,
मृत्यु हुँदा आँसु बगाइन्छ।
तर यी दुई यात्राको बीचमा
मान्छेले के कमायो, के गुमायो-
त्यो हिसाब कसैले राख्दैन।

जिउँदो हुँदा
दुई छाक पेटभरि खान नसक्नेले पनि
छोराछोरीको भविष्यका लागि
आफ्नो वर्तमान बेचिरहेको हुन्छ।
अनि छोराछोरी विदेश पुगेपछि
त्यही बाबुआमाले
गाउँभरि गर्वका कथा सुनाउँछन्।

घरमा बूढा आमाबुबा
औषधिको सहारामा दिन गन्दै हुन्छन्,
छोराछोरी भने
अमेरिका र अस्ट्रेलियाको तस्वीर देखाउँदै
‘हाम्रो भविष्य बन्यो’ भन्छन्।

तर कहिलेकाहीँ सोध्नुपर्छ-
भविष्य बन्यो कि
आफ्नै वर्तमान हरायो?
धन कमाउन
दिनरात दौडिन्छौँ,
नाम कमाउन
मान्छेभन्दा अगाडि हिँड्न खोज्छौँ।
तर अन्तिम यात्रामा
न बैंकको ब्यालेन्स जान्छ,
न महँगो गाडी,
न त पद र प्रतिष्ठा।

सूर्यको ताप सहन नसक्ने हामी
अहंकारको आगोमा भने
दिनरात जलिरहेका हुन्छौँ।
किनकि थाहा छैन-
आज जसलाई हेपेर हिँडिरहेका छौँ,
भोलि त्यही मान्छेको काँध
हाम्रो अन्तिम यात्राको सहारा बन्न सक्छ।

जिन्दगी अचम्मको रहेछ-
जसका लागि दौडियौँ,
उसैले समय नदियो;
जसका लागि सबै त्याग्यौँ,
उसैले एकदिन पराई भन्यो।

अन्ततः
मान्छेले कमाएको धन होइन,
उसले बाँडेको माया सम्झिन्छ संसारले।
उसले बनाएको घर होइन,
उसले दिएको सहारा सम्झिन्छ।
उसले पाएको पद होइन,
उसले गरेको व्यवहार सम्झिन्छ।
त्यसैले घमण्ड नगरौँ,
समय छँदै मान्छेलाई मान्छे सम्झौँ।

किनकि जन्म र मृत्युको बीचमा
हामीसँग भएको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति
‘समय’ हो-
र यो पनि एकदिन
चुपचाप सकिन्छ।
यही हो जीवनको तितो सत्य।