सेवा गर्छ समाजको र सबको – लेखेर छर्दै मसी,

भत्ता लिन्न कतै कुनै तरहको -उच्चा सभामा बसी।

राख्ने ज्ञान दिएर अक्षरहरू – गल्ली खुला गाउँमा,

के खाला बिचरा अनाथ कविले – लेखेर यो ठाउँमा! ।

।१।।

के होला कविता कुनै समयमा- मिल्दैन मेसोकिलो,

जे देख्यो सब मस्तिष्कमा रमण भो- छोड्दैन माटो हिलो।

सारा जीवनमा लगाई उसले -फाटो जुत्ता पाउमा,

के खाला बिचरा अनाथ कविले -लेखेर यो ठाउँमा!

।।२।।

गर्ने बात सुनाइ चस्स नमिठो -गल्ती हुनेका बीच,

अर्काको मन जित्न त कुशल भो -धोका छ आफैँसित।

आफू तर्न कदापि सक्दिन अरू- तार्दै गयो नाउमा,

के पायो बिचरा अनाथ कविले -लेखेर यो ठाउँमा!

।।३।।

राख्ने बिस्कुन शब्दका थरीथरी- लेखेर टुक्रा गरी,

अन्नादी फलफूल रोपण गरी- मिल्ला र के पेटभरि?

माला मिल्दछ एकथान पगरी -ढाक्ने भयो घाउमा,

के पायो बिचरा अनाथ कविले -लेखेर यो ठाउँमा!

।।४।।

लेख्दै यो कविता फुरेर हियमा- सारा पढून् लौ भनी,

लेखेको सब मान्दछन् सुन सबै-लेख्ने विचल्ली छ नि।

यस्तै हालत देख्दछु जगतको-बिक्दैन यो भाउमा,

के पायो बिचरा अनाथ कविले- लेखेर यो ठाउँमा!

।।५।।