चन्द्रमाको मन्द र शीतल प्रकाश शयनकक्षमा पोखिँदा आर्या झ्याल छेउ टोलाएर उभिएकी थिइन्।

आदित्यले पछाडिबाट उनलाई सुस्तरी बाहुपाशमा समेट्दै काउकुती लाग्दो स्वरमा सोधे, “प्रिये, के शरीरको यो अतृप्त प्यास केवल एउटा बन्धन मात्र हो?”

आर्याले आदित्यका गहिरा आँखाहरूमा हेर्दै सुस्तरी भनिन्, “चेतनाविहीन वासना मात्र बन्धन हो राजकुमार! तर निष्छल प्रेममा पग्लेको यो शरीर त शिव र शक्तिको पावन एकात्मता हो।”

तत्पश्चात् शब्दहरू मौन भए, कपडाहरू सुस्तरी अलग्गिए।

आदित्यको हरेक स्पर्शमा कुनै आक्रामकता वा हतारो थिएन; त्यहाँ केवल एउटा गहिरो र पवित्र ध्यान थियो। आर्याका सुक्ष्म सुस्केराहरू र आदित्यका गम्भीर सासहरू शयनकक्षमा एउटा सुन्दर लय बनेर गुञ्जिरहे। दुई नाङ्गा शरीरहरू यसरी एकाकार भए, मानो दुई नदीहरू एकसाथ बगेर विशाल समुद्रमा लीन भइरहेका छन्। चरमसुखको त्यो विन्दुमा पुग्दा समस्त विचारहरू शून्य भए, समय थमियो र चारैतिर केवल एउटा असीम शान्ति छायो।

बिहानीको प्रथम किरणसँगै आर्याले आदित्यको न्यानो छातीमा शिर राख्दै मुस्कुराएर सोधिन्, “रात त बित्यो, तर यो आनन्द नि?”

आदित्यले उनको निधारमा स्नेहपूर्वक ओठ राख्दै भने, “शरीर त एक दिन माटोमै मिल्छ आर्या, तर पूर्ण समर्पणको यो क्षण भने सधैँ अमर रहन्छ।”

आर्याले आफ्नो औँला सुस्तरी आदित्यको छातीमा घुमाउँदै मन्द स्वरमा थपिन्, “त्यसैले त भन्छु, कामवासना आफैँमा मानिसको पतन होइन; यदि प्रेमको ढोकाबाट प्रवेश गर्ने हो भने यो त मोक्षको पहिलो पाइला हो।”

सुन्दर कञ्चन कोलोनी

इटहरी-१, सुनसरी