घडीको सुइले मध्यरातको दुई बजायो,

मेरो जीवनको एउटा अध्याय त्यहीँ रोकियो।

तिमी ढोकाबाट बाहिर निस्कियौ,

म भने भित्रैबाट उजाड भएँ।

परेलीका बाँधले रोक्न नसकेका मेरा आँसु,

तिम्रा हत्केलाले पुछ्न नभ्याउँदै भुइँभरि छताछुल्ल पोखिए।

तिमीले बोकेको सुटकेसमा केवल तिम्रा सरसामान र लत्ताकपडा मात्रै गएनन्,

गए त मेरा हाँसो, खुसी, भोक र निद्रा-सबैसबै!

मान्छेहरू भन्छन्- रातहरू अँध्यारा हुन्छन्,

तर रातहरू केवल अँध्यारा मात्र हुँदैनन्;

कहिलेकाहीँ तिम्रो आकृति बनेर मेरो सामु आइदिन्छन्,

म मुस्कुराउँछु, र स्पर्श मात्र के गर्न खोज्छु-

फेरि रातमै विलीन भइदिन्छन्।

मैले औँशीको मौनतालाई पनि बुझ्न सिकेँ,

पूर्णिमाका जून-तारा त मेरा साथी बनेका छन्-

तिमी गएदेखि!

कोठाभित्र एउटा बत्ती बलिरहन्छ, निभेको छैन,

लाग्छ, त्यो बत्ती बिजुलीले भन्दा पनि मेरो प्रतीक्षाले बलेको छ,

अलिकति साथ त मेरो त्यागले पनि दिएको छ।

तिमी गएपछि मात्र थाहा पाएँ-

प्रेमको गहिराइ नाप्न नसकिने रहेछ,

केवल महसुस मात्र गरिदिने हो।

भो, अब प्रेमका कुरा नगरौँ,

मुटुमा गहिरो घाउ बनाएको छ प्रेमले।

भन्न त भन्छन्- समयसँगै घाउहरू निको हुन्छन्,

तर मेरो घाउ निको हुनका लागि उब्जिएको होइन,

यो त तिम्रो प्रतीक्षा गरिरहनका लागि हो,

तिम्रा फर्किएका पैतालाहरू कुरिरहनका लागि हो।